ഇനി , മൗനം പറയട്ടെ.......

കവിത പിറന്നത് അവള്‍ അറിഞ്ഞതേയില്ല..!വയറു പിളര്‍ക്കുന്ന വേദനയില്‍ ഒന്ന് ഉറക്കെ കരഞ്ഞെന്നത് നേരാണ്..പൊക്കിള്‍കൊടി അറുത്ത് തന്നില്‍ നിന്നും അകറ്റുംപോള്‍ മനം നോന്തതും നേരാണ്...എന്നാലും കയ്യും കാലും മടക്കി കുഞ്ഞിത്തല നീട്ടി കവിത-കുഞ്ഞു ഭൂമിയിലീക്ക് ഒഴുകി വീണത്‌ അവള്‍ അറിഞ്ഞെയില്ലായിരുന്നു..ദിവസങ്ങളോളം പേനും ഉറുമ്പും അരിക്കാതെ തന്‍റെ നെഞ്ചോടു ചേര്‍ത്ത് കിടത്തിയപ്പോളും എന്തൊരു നീര്‍വൃതിയായിരുന്നു ..ഇപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കൊരു പേരിടണമത്രെ...തന്നില്‍ നിന്ന് വന്നവള്‍ താനല്ലെന്ന് മാലോകരറിയാന്‍ ഒരു പേര്..!വലിച്ചെറിഞ്ഞ പോക്കിള്‍കൊടിയെടുത്തു ബന്ധിച്ചു അവളെ വീണ്ടും ഉള്ളിലേക്കിട്ടാലോ..?! ആരും അറിയേണ്ട ..താനായി തന്നിലിരുന്നു വളരട്ടെ...ആരും കാണേണ്ട..!!