ഇനി , മൗനം പറയട്ടെ.......

അരികു മുറിഞ്ഞ് ചോര കിനിയുന്ന അക്ഷരങ്ങൾക്ക് , കണ്ണുനീർ വാർത്തു പുതച്ചു കിടക്കാനായിരുന്നു കടലാസു തിരഞ്ഞത്.. നിലാവു മറന്നു കറുത്ത രാവായിരുന്നു.. മഴക്കു മുന്നോടിയെന്നോതി ആഞ്ഞടിച്ച തണുത്തകാറ്റ് , ഈറനണിയിച്ചതാവണം.. അക്ഷരമഷി പടർന്നു പരന്ന് കടലാസിൽ ഒരു ഭൂപടം തീർത്തു.. കണ്ണീർക്കടലുകളും ,നീലിച്ച കരകളുമുള്ള ആരും യാത്രക്കെടുക്കാത്ത പുതിയ ഭൂപടം.. രാവിലെ..,അടക്കാൻ മറന്ന  ജനൽപ്പാളിയിലൂടെ കടലാസു ഭൂപടത്തിലേക്ക്  ഒളിനോട്ടമെറിഞ്ഞ കിളികൾ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു. ഇതിൽ കരകളിൽ നിന്ന്  കടലിലേക്കുനീളുന്ന  നീർച്ചാലുകളായിരിക്കണം നാം പാടാൻ മറന്ന ഓരോ കദനവും..

വെയിലോളം തെളിഞ്ഞിട്ടും മഴയോളം തുളുമ്പിയിട്ടും ബാക്കി വന്ന പകലിലാണ്, ഉള്ളിൽ ഹൃദയമിടിപ്പ് ചെന്നു മുട്ടാത്ത കോണിൽ പതുങ്ങിയിരിക്കുന്ന നിന്നെ കണ്ടത്.. തിരിച്ചുവിളിച്ചിട്ടും വരാതെ നീ നാളുകളോളം അവിടെ അടച്ചിരുന്നപ്പോൾ.. പകർന്നേകാൻ വൈറസില്ലെന്നുറപ്പിച്ച് അടുത്തു വിടരാനാവും എന്ന് കണ്ണു നിറച്ച്... മനസ്, ഒരു നിറഞ്ഞ ചിരി ചിരിച്ചെന്നു തോന്നുന്നു..!!